غزل شمارهٔ ۸۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی درونی و روحی صحبت می‌کند که در آن دچار سردرگمی و بی‌قراری است. او با سر برهنه و دل پر از شور، به آتش احساساتش می‌نگرد و در شرایط نامساعدی به سر می‌برد. احساس تنهایی و بی‌پناهی او را وادار به کنکاش در درون خویش می‌کند، و گرمای درونش را با تشنگی و آتش مقایسه می‌کند. او به نوعی از دیوانگی و جنون عشق اشاره دارد و می‌گوید که هر چه می‌بیند، گویی حالت نادری است که کسی نظیر آن را تجربه نکرده است. در نهایت، به عطار اشاره می‌کند که نه عاقل است و نه شیدا، بلکه دچار این بلای درونی و حسرت است.
سر برهنه کرده‌ام به سوداییبرخاسته دل نه عقل و نه رایی
هوش مصنوعی: من با دلداری در حالتی نامشخص و بیفکری، سر برهنه و بدون تزیین به سوی آرزوهایم حرکت کرده‌ام. نه عقل به من یاری می‌کند و نه اندیشهای روشن در ذهن دارم.
با چشم پر آب پای در آتشبر خاک نشسته باد پیمایی
هوش مصنوعی: با چشمانی پر از اشک و ناراحتی، در حالی که پاهایم در آتش است، بر روی زمین نشستهام و در حال پیمودن راهی دشوار هستم.
چون گوی بمانده در خم چوگانسرگشته شده سری و نه پایی
هوش مصنوعی: شخصی مانند گوی که در خم چوگان افتاده، سرگردان و آشفته است و نه میتواند سرش را بالا بیاورد و نه روی پاهایش بایستد.
از صحبت اختران صورت‌بینخورشید صفت بمانده تنهایی
هوش مصنوعی: از گفتگو با ستارهها، چهرهای مانند خورشید باقی مانده و در تنهایی ماندهام.
هر روز ز تشنگی چو آتشبی واسطه در کشیده دریایی
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر تشنگی مثل آتش، بدون هیچ مانعی در دریا غرق میشوم.
هر سودایی که بیندم گویدزین شیوه ندیده‌ایم سودایی
هوش مصنوعی: هر خیالی که در خواب میبینم، نشان میدهد که در این سبک و سیاق، تجربهای نداشتهایم.
گر بنشینم به نطق برخیزداز نکتهٔ من به شهر غوغایی
هوش مصنوعی: اگر من به صحبت کردن بنشینم، از نکات سخنانم در شهر هیاهو و جنجالی به پا خواهد شد.
چون یکجایم نشسته نگذارندهر ساعت از آن دوم به هر جایی
هوش مصنوعی: وقتی که در یک مکان نشستهام، اجازه نمیدهند که هر لحظه به جایی دیگر بروم.
زین واقعه‌ای که کس نشان ندهدعطار نه عاقلی نه شیدایی
هوش مصنوعی: در این حادثهای که کسی از آن خبر نمیدهد، عطار نه فردی منطقی است و نه دیوانه.