سوگواری مردی که بی‌قرار و پند بیدلی به او
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مردی سخن می‌گوید که دلتنگ و غمگین است و فقدان محبوبش او را پریشان کرده است. او در سوگ محبوبش به بی‌قراری می‌افتد و سوالات عمیقی درباره زندگی و دنیا می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که اگر انسان بخواهد به جهان خارج و زیبایی‌های آن پی ببرد، باید از خودخواهی و نفس خسیس فاصله بگیرد، وگرنه از لذت‌ها و معنای واقعی زندگی محروم خواهد ماند. در پایان، تاکید می‌شود که فقط از طریق نظارهٔ واقعی و آزاداندیشی است که می‌توان غم و درد را تسکین داد.
ابلهی را میوهٔ دل مرده بودصبر و آرام و قرارش برده بود
هوش مصنوعی: یک شخص احمق به شدت دلتنگ و بی‌قرار است و هیچ نشانهای از صبر و آرامش در او دیده نمیشود. او به خاطر غم و اندوهی که در دل دارد، هیچگونه آرامش و ثباتی ندارد.
از پس تابوت می‌شد سوگواربی‌قراری، وانگهی می‌گفت زار
هوش مصنوعی: پس از حمل تابوت، فردی دیوانهوار و پر از اندوه به سوگ نشسته بود و همچنین با صدای زاری به بیان احساسات خود میپرداخت.
کای جهان نادیدهٔ من چون شدیهیچ نادیده جهان بیرون شدی
هوش مصنوعی: ای دنیا که برای من ناشناختهای، چرا وقتی که به هیچ تبدیل شدی، جهانی که بیرون از من است هم از بین رفت؟
بیدلی چون آن شنید و کار دیدگفت صد باره جهان انگار دید
هوش مصنوعی: بیدلی وقتی آن را شنید و کارها را دید، گفت که انگار جهانی را صد بار دیده است.
گر جهان با خویش خواهی برد توهم جهان نادیده خواهی مرد تو
هوش مصنوعی: اگر میخواهی جهان را با خود به همراه داشته باشی، باید بدان که این دنیا را نمیتوانی به شکل نادیدهای ترک کنی.
تا که تو نظارهٔ عالم کنیعمر شد کی درد را مرهم کنی
هوش مصنوعی: زمانی که تو به تماشای جهان مشغول هستی، عمرت به سرعت سپری می‌شود و نتوانی به دردهایت تسکینی بدهی.
تا نپردازی تو از نفس خسیسدر نجاست گم شد این جان نفیس
هوش مصنوعی: تا زمانی که از نفس خودخواه و پست خود دور نشوی، این جان ارزشمند و گرانبها در تباهی و ناپاکی گم می‌شود.