حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت
هوش مصنوعی: این شعر درباره احمد حنبل، یکی از امامان بزرگ اسلامی، سخن می‌گوید. وی به عنوان شخصیتی بزرگ و عالم مورد تحسین قرار گرفته است. شاعر تأکید می‌کند که با وجود علم بالای حنبل، برخی افراد او را نمی‌شناسند و در ملامت او می‌شتابند. در نهایت، حنبل بیان می‌کند که دانش او از احادیث و سنت‌هاست و به خداوند نزدیک است. شاعر از بی‌انصافی و عدم درک برخی افراد نسبت به علم احمد حنبل انتقاد می‌کند و خواستار انصاف بیشتر در قضاوت‌ها می‌شود.
احمد حنبل امام عصر بودشرح فضل او برون از حصر بود
هوش مصنوعی: احمد حنبل در زمان خود شخصیت بسیار بزرگی بود و ویژگیهای او فراتر از هرگونه محدودیتی قابل توصیف است.
چون ز فکر و علم خالی آمدیزود پیش بشر حافی آمدی
هوش مصنوعی: زمانی که از دانش و تفکر تهی هستی، به سرعت به سمت انسانهای ساده و بیسر و سامان میروی.
گر کسی در پیش بشرش یافتیدر ملامت کردنش بشتافتی
هوش مصنوعی: اگر کسی را در مقابل خود دیدی که به او انسان بودنش را یادآوری میکنی، در سرزنش او زیادهروی نکن.
گفت آخر تو امام عالمیاز تو داناتر نخیزد آدمی
هوش مصنوعی: آخر تو امامی که در بین انسانها هیچ کس داناتر از تو پیدا نمیشود.
هرک می‌گوید سخن می‌نشنویپیش این سر پا برهنه می‌دوی
هوش مصنوعی: هر کس که حرفی میزند، تو به او توجه نمیکنی و به خاطر این صحبتها از راه خودت منحرف میشوی.
احمد حنبل چنین گفتی که منگوی بردم در احادیث و سنن
هوش مصنوعی: احمد حنبل اظهار کرده است که من در زمینه احادیث و سنتها اطلاعات و دانش گستردهای دارم و توانستم در این زمینه موفق باشم.
علم من زو به بدانم نیک نیکاو خدا را به زمن داند ولیک
هوش مصنوعی: من آگاه هستم که علم من، در اختیار بیخودان است و خداوند به خوبی از زمان من آگاه است، اما آنان این را نمیدانند.
ای ز بی‌انصافی خود بی‌خبریک زمان انصاف ره بینان نگر
هوش مصنوعی: ای انسان، تو که از ناعدالتیهای خود بیخبری، لحظهای به انصاف و درستکاری نگاه کن و آن را بررسی کن.