حکایت عزیزی که از داشتن خداوند شادی میکرد
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و شادی زندگی اشاره می‌کند و به دوستانش می‌گوید که از عیب‌جویی دیگران دست بردارند. او تأکید می‌کند که انسان نباید در جستجوی عیب دیگران باشد بلکه باید به عشق و زیبایی‌های زندگی بپردازد. شخص باید ابتدا از عیب‌های خودش رها شود و سپس به سوی عشق و زیبایی‌های عمیق‌تر حرکت کند. در نهایت بیان می‌کند که همه‌ی ما دارای نقص‌هایی هستیم، اما این عیوب نباید مانع شادی و پذیرش خودمان شود.
آن عزیزی گفت شد هفتاد سالتا ز شادی می‌کنم و از ناز حال
هوش مصنوعی: عزیز من گفت که برای شادی و لذت، هفتاد سال زندگی کردهام و این حال خوش را تجربه کردهام.
کین چنین زیبا خداوندیم هستبا خداوندیش پیوندیم هست
هوش مصنوعی: خداوند زیبایی و کمال است و ما نیز به عظمت و وجود او متصل هستیم.
چون تو مشغولی بجویایی عیبکی کنی شادی به زیبایی غیب
هوش مصنوعی: وقتی تو خودت مشغول هستی، به دنبال عیبها نخواهی رفت و از زیباییها لذت نخواهی برد.
عیب جویا، تو به چشم عیب بینکی توانی بود هرگز غیب بین
هوش مصنوعی: اگر همیشه به دنبال عیبها و نقصها باشی، هرگز نمیتوانی ببینی که در حقیقت چه چیزهای مثبت و خوبی وجود دارد.
اولا از عیب خلق آزاد شوپس به عشق غیب مطلق شاد شو
هوش مصنوعی: ابتدا از نواقص و کاستیهای خود رهایی یاب و سپس با عشق به حقیقت مطلق، خوشحال و شاداب باش.
موی بشکافی به عیب دیگرانور بپرسم عیب تو کوری در آن
هوش مصنوعی: اگر به عیب‌های دیگران اشاره کنی و خودت را در این زمینه مورد پرسش قرار ندهی، در واقع به نوعی خود را از درک عیوب خود محروم کردهای.
گر به عیب خویشتن مشغولییگرچه بس معیوبیی مقبولیی
هوش مصنوعی: اگر به عیب‌های خود مشغول باشی، هرچند که نقصهای زیادی داری، باز هم مورد قبول هستی.