(۱۰) حکایت سلطان محمود با دیوانه

هوش مصنوعی: در این شعر، محمود به یک دیوانه برخورد می‌کند که غم زیادی بر دل دارد. دیوانه با کلاهی از نمد به زندگی نگاه می‌کند و بی‌هیچ توجهی به اطراف، تنها در غم و اندوه خود غرق است. محمود از او می‌پرسد که چه اندوهی دارد که این‌گونه غمبادش گرفته است. دیوانه پاسخ می‌دهد که اگر او هم در موقعیت پادشاهی بود، متوجه رنج و سختی‌ها نمی‌شد. او به مقایسه‌ی خود و مومی که در عسل خوابیده می‌پردازد و می‌گوید که مومی از گرما و سختی‌ها بی‌خبر است و تنها وقتی متوجه می‌شود که شمعی از او ساخته شود و سپس می‌فهمد چه بر او می‌گذشته است. در پایان دیوانه اشاره می‌کند که آدمی باید در زندگی‌اش از خود آگاه باشد و درک کند که شاید در حالت ناآگاهی زندگی می‌کند.