(۳) حکایت شبلی با آن جوان در بادیه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به داستان شبلی و جوانی می‌پردازد که در مسیر راه، جوانی خوش‌چهره و شاداب را می‌بیند که گل‌های نرگس به دست دارد. جوان از بغداد به سوی مقصدی دور در حال حرکت است. شبلی به او نزدیک می‌شود و از حالش می‌پرسد. جوان توضیح می‌دهد که به خاطر وفور نعمت و زیبایی، از شهر خارج شده و در حال سفر است. اما در ادامه، شبلی به مشکل و ضعف شخصی را در راه می‌بیند که به شدت بیمار و ناتوان است و از او می‌پرسد چطور به این جا رسیده است. آن فرد شکایت می‌کند که از زندگی و آسایش گذشته‌اش جدا شده و اکنون در فقر و تنگدستی به سر می‌برد. او به شبلی می‌گوید که با وجود آن‌که در گذشته ثروت و نعمت داشته، اکنون همه چیزش را از دست داده است. در پایان، جوان به شبلی می‌گوید که نمی‌داند چگونه این وضعیت پیش آمده و از آتش عشق و درد فراق رنج می‌برد. او به چالشی بزرگ در زندگی خود اشاره می‌کند که نشان‌دهنده بی‌فایده بودن دنیا و نعمت‌هاست و در نهایت نتیجه می‌گیرد که زندگی در مسیر عشق و خداوند باید باشد و گرنه تمامی جوامع و ثروت‌ها به انسان چیزی نمی‌دهند.