(۱۳) مناجات آن بزرگ با حق تعالی
هوش مصنوعی: در این متن، رازی در مناجاتی سحرگاهی بیان می‌شود که فردی با خداوند صحبت می‌کند و از او می‌خواهد که راضی باشد. او تأمل می‌کند که اگر خداوند از او راضی است، پس چرا باید دنبال رضایت بیشتر باشد. این سخنان نشان‌دهنده کمال رضا در نزد خداوند است و به نوعی انتقاد به انسان‌هایی است که هرگز از رضایت خود قانع نمی‌شوند. در انتها، فرد به این نتیجه می‌رسد که هیچ فایده‌ای در این تلاش برای جستجوی رضا نیست و باید صبر کند و آرامش داشته باشد.
سحرگاهی بزرگی در مناجاتزبان بگشاد وگفت ای قایم الذات
هوش مصنوعی: در سحرگاه، یک بزرگی در دل من سخن گفت و خطاب به من گفت: ای وجودی که همیشه پایدار هستی.
من از تو راضیم هم روز و هم شبتو از من نیز راضی باش یا رب
هوش مصنوعی: من از تو راضی هستم، چه در روز و چه در شب؛ امیدوارم تو هم از من راضی باشی، ای خدا.
چنین گفت او که آوازی شنیدمکه در دعوی ترا کذّاب دیدم
هوش مصنوعی: او گفت: من صدایی شنیدم که در مورد تو حرفهایی شنیدم و متوجه شدم که در ادعاهایت دروغ میگویی.
اگر خود بودئی راضی ز ما توزما کی جستئی هرگز رضا تو
هوش مصنوعی: اگر خودت راضی بودی به ما، پس چرا همیشه از ما دوری میکنی و هرگز راضی نمیشوی؟
اگر راضی شدی از ما تو مجنونرضای ما چرا جستی تو اکنون
هوش مصنوعی: اگر تو از ما راضی هستی، پس چرا اکنون به دنبال رضایت ما هستی؟
کسی کو در رضا عین کمالستچو راضیست او رضا جستن محالست
هوش مصنوعی: کسی که در حالتی از رضا و خشنودی قرار دارد، به بالاترین مرتبه کمال دست یافته است. از این رو، اگر او راضی باشد، جستجوی رضا از او غیرممکن است.
اگر تو راضئی از ما چه جوئیوگرنه خویش را راضی چه گوئی
هوش مصنوعی: اگر تو از ما راضی هستی، چه نیازی به درخواست داری؟ و اگر هم خودت را راضی کنی، چه فایده‌ای دارد؟
رضا ده صبر کن بنشین و مخروشچه سودا می‌پزی مستیز و کم جوش
هوش مصنوعی: ای رضا، آرام باش و نگران نباش. چه فکری در سر داری که نا آرامی؟ به خودت مسلط باش و از هیجان کم کن.
زمانی در تمّنای محالیزمانی در جوال صد خیالی
هوش مصنوعی: در یک دوره، به دنبال آرزوهای غیرممکن بودم و در زمانی دیگر در دنیایی پر از خیالات و خوابها زندگی میکردم.
سخن می‌نشنوی یک ذرّه آخرکه گشتی از محالی غِرّه آخر
هوش مصنوعی: سخنی نمیشنوی مگر آنکه در انتها متوجه شوی که دچار اشتباه بزرگی شدهای.