بخش ۱۱ - الحکایه و التمثیل
هوش مصنوعی: این شعر درباره حال و روز بوالفش چغانی است که از او پرسیده‌اند چرا خر خود را نمیراند. بوالفش در پاسخ می‌گوید که مانند خورشید درخشان است، اما در دشت تاریک محو شده و به خواب رفته است. در نهایت به او یادآوری می‌شود که اگر خر را نمیراند، نورخورشیدش هم در آن دشت تاریک از بین می‌رود. این شعر به معنای ضرورت تحرک و فعالیت در زندگی است تا از تاریکی و stagnation رهایی یابیم.
شنودم حال بوالفشِّ چغانیکه گفتندش چرا خر می‌نرانی
هوش مصنوعی: من شنیدم که بوالفلفل، چغانی، ناراحت بود و از او پرسیدند چرا خر را میتازانی.
که چون خورشیدِ روشن‌روی در گشتبتاریکی فرومانی درین دشت
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهات مانند خورشید درخشان باشد، در این دشت تاریکی نمیتوانی محو شوی و ناپدید شوی.
تو هم ای بُرده اندر دشت خوابتنراندی خر فروشد آفتابت
هوش مصنوعی: تو هم ای بنده، در دشت خواب خود غرق شدی و حالا که خر تو، نماد تلاش و سختکوشیات، آفتابزده و آسیبدیده است.