بخش ۷ - الحکایه و التمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، ابلهی با شمع از خانه خارج می‌شود و با دیدن خورشید، به خاطر جهالت خود فکر می‌کند که برای دیدن خورشید به شمع نیاز دارد. پیام شعر این است که باید حقیقت را شناخت و از جهل رها شد. اگر خود را فانی و ناپایدار بدانیم، در همان حال می‌توانیم به بقا و جاودانگی دست یابیم؛ چون در حقیقت، اگر خود را بشناسیم و از وابستگی‌های دنیوی بگذریم، به بقای ابدی دست پیدا خواهیم کرد.
برون شد ابلهی با شمع از دربدید از چرخ خورشید منور
هوش مصنوعی: یک نابخرد با شمعی از در خارج شد و نور خورشید را دید.
ز جهل خود چنان پنداشت جاویدکه بی این شمع نتوان دید خورشید
هوش مصنوعی: از نا آگاهی خود چنین فکر کرده که بدون این شمع، نمیتوان نور خورشید را دید.
بدو بشناس او را و فنا شودر آن عین فنا عین بقا شو
هوش مصنوعی: به او توجه کن و خود را در وجود او ناپدید کن، چون در آن ناپدید شدن، حقیقتی زنده و همیشگی وجود دارد.
تو باقی گردی ار گردی تو فانیتو مانی جمله گر بی تو تو مانی
هوش مصنوعی: اگر تو از دنیا برطرف شوی، به زندگی ادامه خواهی داد؛ ولی اگر به دنیا وابسته باشی، حتماً در آنجا باقی خواهی ماند.