بخش ۸ - الحکایه و التمثیل
هوش مصنوعی: شیخ مهنه در این شعر به بیان حالتی از گم‌گشتگی و بی‌هدفی در زندگی می‌پردازد. او با اشاره به موقعیت‌های مختلف زمین و آسمان، از احساس سردرگمی و ناپیدایی خود سخن می‌گوید. او می‌نالد که با وجود تلاش‌هایش در مسیر خطرناک زندگی، هیچ انسانی را نمی‌بیند و تنها با کفی خاک مواجه است. او به نماد خاک و باد اشاره می‌کند که نشان‌دهنده زودگذر بودن زندگی و اهمیت روح در مقابل کالبد است. در نهایت، او احساس می‌کند که به کج‌راهه‌ای افتاده است و نمی‌داند باید چه اقداماتی انجام دهد.
چنین گفته‌ست شیخ مهنه یک روزکه یک تن بین جهان و دیده بردوز
هوش مصنوعی: شیخ مهنه در یک روز بیان کرده است که فردی باید میان دنیا و چشم خود فاصله بیندازد.
زمین پر بایزیدست و آسمان همولی او گم شده اندر میان هم
هوش مصنوعی: زمین و آسمان مملو از وجود بایزید است، اما او به طرز عجیبی در این فضا گم شده و در میان همه اینها جایی ندارد.
چه می‌گویم کجا افتادم اینجاکه جان در موج آتش دادم اینجا
هوش مصنوعی: من در چه وضعیتی هستم و چه میخواهم بگویم؟ در جایی افتادهام که به خاطر عشق و احساساتم جانم را در آتش گذاشتهام.
قدم تا کی زنم در ره به هر سویچو از خود می‌نیابم یک سر موی
هوش مصنوعی: به کجا باید بروم وقتی که گم شدهام و از خودم خبری ندارم حتی یک تار مو؟
بسی رفتم درین راه خطرناکندیدم آدمی را جز کفی خاک
هوش مصنوعی: در این مسیر پرخطر، بسیار پیش رفتم و جز یک تکه خاک، هیچ انسانی را ندیدم.
کفی خاکست و بادی در میانشتن او چون طلسم و گنج جانش
هوش مصنوعی: خاکی است که در آن بادی میوزد و بدن او مانند طلسمی است و جانش گنجی ارزشمند.