بخش ۱ - المقاله السابعه عشر
هوش مصنوعی: این شعر به ما هشدار می‌دهد که غفلت از زندگی و اهداف ما می‌تواند ما را از معنا و لذت واقعی زندگی دور کند. شاعر تأکید می‌کند که اگر در زندگی به حالت غفلت بمانیم، نهایتاً به حسرت و ندامت دچار خواهیم شد. او به ما یادآوری می‌کند که با وجود تلاش‌های بسیار، اگر به عمق زندگی و زیبایی‌های آن توجه نکنیم، بی‌معنا خواهیم ماند و هیچ چیز از زندگی به دست نخواهیم آورد.
الا یا غافل افتاده از راهبخواهی مرد غافل وار ناگاه
هوش مصنوعی: ای غافل، تو که از راه حق دور افتادهای، اگر بخواهی، ناگهان به حالتی مانند مردان غافل دچار خواهی شد.
به غفلت می‌گذاری زندگانیدریغا گر چنین غافل بمانی
هوش مصنوعی: به طور ناخواسته زندگی را نادیده میگیری، افسوس اگر همچنان بیخبر بمانی.
به بوی زندگی عمری دویدیولیک از زندگی بویی ندیدی
هوش مصنوعی: تو در طول عمرت همیشه به دنبال زندگی بودهای، اما در این مسیر هیچ وقت طعم واقعی زندگی را نچشیدهای.
به حسرتها چو چشمت راه یابدنگونساری خویش آنگاه یابد
هوش مصنوعی: وقتی که به حسرتها و آرزوهای خود نگاهی میکنی، آن زمان متوجه ناامیدیها و نارضایتیهای درونیات خواهی شد.
مثال زندهٔ دنیی بماندیتو بی معنی همه دعوی بماندی
هوش مصنوعی: در این دنیا، تو همچون مثالی زنده باقی میمانی و همه ادعاهای دیگر بی‌معنا خواهند بود.