شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جلال جهانی که بهشتی و آسمانی است، اشاره می‌کند. او از هشت بهشت و هفت سپهر به عنوان نمادهای زیبایی و عظمت یاد می‌کند و همچنین از رنگ‌های مختلفی که در جامه خورشید تجلی می‌یابد، صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر خود را مانند ذره‌ای غبار در این عالم زیبا احساس می‌کند.
ای هشت بهشت، یک نثارِ درِ تووی هفت سپهر، پرده دارِ درِ تو
هوش مصنوعی: ای بهشتی که هشت درخت و باغ دارد، یک بار نگاه به درگاهت میاندازم و هفت آسمان، نگهبان درِ تو هستند.
رخ زرد و کبود جامه، خورشیدِ منیرسرگشتهٔ ذرهٔ غبارِ درِتو
هوش مصنوعی: چهرهای رنگ پریده و لباسهایی تغییر رنگ داده، خورشید درخشان من که مثل ذره‌ای غبار در در خانهات گم شده است.