تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۷

عقلی که جهان کمینه سرمایهٔ اوستدر وصفِ تو، عجز،‌برترین پایهٔ اوست
هر ذرّه که یک لحظه هوای تو گزیدحقّا که صد آفتاب در سایهٔ اوست