شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به اهمیت و نقش خداوند در هستی اشاره می‌کند. او می‌گوید که جهان در واقع در تسلط و فنا به سرمایه وجود خداست و رحمت و لطف خداوند مانند دایه‌ای از او نگهداری می‌کند. هر ذره‌ای که تحت سایه لطف خدا قرار گیرد، در واقع به بالاترین درجات بهشت دست می‌یابد و تا ابد تحت حمایت آن رحمت خواهد بود.
عالم که فنای محض، سرمایهٔ اوستچون شش روزهست، لطف تو، دایهٔ اوست
هوش مصنوعی: علم، وجودی ناپایدار و زودگذر است، درست مانند روزهایی که سپری میشود. اما مهربانی و لطف تو همانند دایه‌ای است که به او دراین دنیای فانی کمک می‌کند.
هر ذرّه که در سایهٔ لطف تو نشستبر هشت بهشت، تا ابد، سایهٔ اوست
هوش مصنوعی: هر ذره‌ای که تحت تاثیر مهربانی و لطف تو قرار گیرد، تا ابد در سایهسار آن نعمت و خوشبختی، در برترین جایگاهها خواهد بود.