شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از یک شخص خاص می‌پردازد که توانایی دارد مردم را از کفر و ناامیدی به سمت ایمان و زیبایی راهنمایی کند. شاعر از او می‌خواهد که بتواند زیبایی‌ها و ارزش‌های درونی را از بیرون به نمایش بگذارد، همان‌طور که گل‌ها و جواهری در دل کوه و کمر وجود دارند. مضمون اصلی شعر دعوت به ایمان و زیبایی است.
ای آن که ز کفر، دین، تو بیرون آریوز خار، ترنجبین، تو بیرون آری
هوش مصنوعی: ای کسی که میتوانی از کفر، ایمان را جدا کنی و مانند این که از بین خارها، عطر خوش گل را بیرون بیاوری.
از گل، گل نازنین تو بیرون آریوز کوه و کمر، نگین، تو بیرون آری
هوش مصنوعی: از گل، زیبایی تو را به دست آور و از دل کوه و دشت، جواهر وجودت را نمایان کن.