شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیباییهای عالم و حکمتهای فراوان آن اشاره میکند. او هر ذره از جهان را پر از نعمت و قدرت الهی میبیند و زندگی را بهصورت یک دایرهای سرشار از نعمات توصیف میکند. در واقع، همهچیز به نوعی وقف و وابسته به قدرت و حکمت خداوند است.
عالم که پر از حکمتِ تو میبینمیک دایره پر نعمتِ تو میبینم
هوش مصنوعی: در این جهان که پر از دانش و حکمت توست، میدانم که تمام این نعمتها به وسیله تو پدید آمدهاند.
بر یکْ یک ذرّه وقف کرده همه عمردریا دریا قدرتِ تو میبینم
هوش مصنوعی: تمام عمر دریا را صرف کردهام و به ازای هر ذرهاش، قدرت تو را در مییابم.