شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به وصف محبت و ارزش غم معشوق می‌پردازد و می‌گوید اگر روزی فرصتی فراهم شود که غم تو را یک لحظه حس کنم، آن لحظه برایم از هر دو جهان بهتر خواهد بود. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ زبان و کلامی نمی‌تواند تو را ستایش کند و در این حالت، خود را نیز به اندازه تو ارزشمند می‌داند.
گر دست دهد غم تو یک دم، آن بهآن دم چو بود به ز دو عالم، آن به
هوش مصنوعی: اگر بتوانم یک لحظه در کنار غم تو باشم، آن یک لحظه برای من ارزشمندتر از تمام دنیا است.
چون نیست ستایش ترا هیچ زبانهم با تو گذاشتم ترا، هم آن به
هوش مصنوعی: وقتی هیچ زبانی نمی‌تواند تو را ستایش کند، من هم با تو سخن نمیگویم و به این نتیجه میرسم که هیچ چیز نمی‌تواند تو را به درستی توصیف کند.