شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساس تنهایی و جدایی خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در میان همه موجودات، هیچ‌کس نمی‌تواند او را درک کند و راز درونش را بشناسد. هر چند او در حضور خداوند است، اما حس می‌کند که از خودش دور شده است و به دنبال بازگشت به آن حالتی است که در ارتباط با خداوند احساس می‌کند.
چون نیست کسی در دو جهان دمسازتکس نتواند شناخت هرگز رازت
هوش مصنوعی: از آنجا که هیچ‌کس در این دو جهان همدم تو نیست، هیچ‌کس نمی‌تواند راز تو را بشناسد.
در حاضریت ز خویش غایب شدهامای حاضر غایب! ز که جویم بازت
هوش مصنوعی: در حضور تو، انگار از خودم غایب شدهام، ای کسی که هر جا هستی، حاضر هستی! حالا از چه کسی باید تو را جستجو کنم؟