شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساسات عمیق و متضادی صحبت می‌کند که در صبحگاه به سراغش می‌آید. او می‌گوید گاهی با ناله و آه به او تحفه‌ای می‌دهی و گاهی با تشریف و مقام، او را با یک آه همراهی می‌کنی. شاعر از این می‌خواهد که به بیخودی خود ادامه دهد تا معشوق هم او را به حال خود برساند. در کل، این اشعار انعکاسی از عشق و تمنای نزدیکی به معشوق است.
گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهیگه تشریفم برای یک آه دهی
هوش مصنوعی: گاهی با نالههای صبحگاهی به من هدیهای می‌دهی و گاهی تنها با یک آه، مرا ارج میگذاری.
زان میخواهم بیخودی خویش که توبیخود کنی آنگاه بخود راه دهی
هوش مصنوعی: من میخواهم از خودم بیخبر شوم تا تو هم مرا از خود بیخود کنی و بعد خودم را به من بازگردانی.