شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وابستگی عمیق خود به محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که محبوب همیشه و در همه جا در قلب او وجود دارد، گرچه به طور ظاهری نه دیده می‌شود و نه پنهان. شاعر از سوختن دو جهان (دنیاهای مادی و معنوی) صحبت می‌کند و می‌گوید که از خاکستر آن‌ها، فقط محبوب باقی مانده است و او در میان این دو جهان حضور دارد.
جانا دایم میان جان بودی توبر خلق نه پیدا نه نهان بودی تو
هوش مصنوعی: ای جانا، تو همیشه در قلب و جان انسانها حضور داشتی، اما نه به طور واضح و نه به طور مخفی.
دو کون بسوختیم و خاکستر آندادیم به باد ودرمیان بودی تو
هوش مصنوعی: ما در عشق خود دو دنیا را از بین بردیم و خاکستر آن‌ها را به دست باد سپردیم، اما تو همیشه در میان ما بودی.