شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به کمبود عقل و معرفت خود در برابر ذات حق اشاره می‌کند و از تقصیراتش می‌گوید. او بیان می‌کند که چگونه خداوند با کمال رحمتش، حتی بنده ناتوان و بی‌پوشش را مورد لطف قرار می‌دهد و او را در آغوش می‌گیرد. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده وابستگی بشر به رحمت الهی و ناتوانی عقل در درک عمیق ذات خداوند است.
ای عقل شده در صفت ذات تو پستاز حد بگذشت این همه تقصیر که هست
هوش مصنوعی: ای عقل تو در شناخت و توصیف ذات پروردگار به قدری ضعیف و ناتوان هستی که این همه خطا و کوتاهی هایی که از تو سر زده، فراتر از حد و مرز است.
چبود چو به دست تست کز روی کرممشتی سرو پا برهنه را گیری دست
هوش مصنوعی: وقتی که با لطف و محبت تو فرصت به دست میآید، میتوانی با دست خودت یک مشت از سروهای زیبا و برهنه را بگیری.