شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که منبع اصلی شادی و آرامش او، غم و اندوه محبوبش است. او میگوید که حتی در تمام دوران زندگیاش، درد و اندوهش به خاطر معشوق بوده و اگر لحظهای از غم او فرحی باشد، آن هم از اندوه او نشأت میگیرد.
چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بودشادی دلم به هر غم اندوه تو بود
هوش مصنوعی: زمانی که همراه و همدم من در دنیای غم و اندوه تو بودی، شادی دلم به خاطر غم تو بود.
درد دلِ اندوهگِنَم در همه عمرگر بود مُفرِّحی، هم اندوه تو بود
هوش مصنوعی: اگر در تمام عمر درد دل و اندوه من، چیزی برای تسلی و خوشحالی باشد، آن هم فقط اندوه توست.