شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این ابیات به مساله وجود و عدم انسان اشاره دارد. شاعر از زمانی صحبت می‌کند که ما از هیچ (عدم) به وجود آمده‌ایم و در این دنیای بیهوده، در حال گفت و شنید هستیم. او همچنین به دو حالت انسان‌ها اشاره می‌کند: حالتی همراه با پریشانی و حالتی پاک یا پلید. به طور کلی، این اشعار به تضادهای وجودی و روحی انسان در زندگی اشاره دارند.
زان روز که از عدم پدید آمده‌ایمبر بیهده در گفت و شنید آمده‌ایم
هوش مصنوعی: از زمانی که به وجود آمده‌ایم، به نظر میرسد تنها در گفتگوهای بیمعنا و بیفایده درگیر شدهایم.
گفتی: «جمع آی!» بس پریشان شده‌ایمگفتی: «پاک آی!» بس پلید آمده‌ایم
هوش مصنوعی: گفتی: «بیایید با هم جمع شویم!» ما بیش از حد به هم ریختهایم. گفتی: «بیایید پاک و بیآلایش بیاییم!» اما ما به شدت آلودهایم.