شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس سرگردانی و حیرانی خود اشاره می‌کند که ناشی از دست تقدیر و قضا و قدر است. او می‌گوید که اگرچه ممکن است دیگرانی به او آسیب برسانند، اما در نهایت خود او و ذاتش باقی خواهد ماند. این احساسات بیانگر کشمکش‌های درونی و ناامیدی است.
ای دایرهٔ حکم تو سرگردانیوی بادیهٔ قضای تو حیرانی
هوش مصنوعی: ای دایرهٔ حکمت تو باعث سرگشتگی منی و در مسیر تقدیر تو به شدت حیرتزدهام.
دست آلاید به خون من چون تو کسیآخر تو توئی و من منم، میدانی
هوش مصنوعی: اگر کسی دستش به خون من آلوده شود، این به خاطر آن است که تو کسی هستی و من هم خودم. تو این را میدانی.