شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درگیری داخلی خود سخن می‌گوید. او اگرچه ممکن است در اوج چالش‌ها و مشکلاتی مانند هزاران شیطان و نیروی منفی قرار بگیرد، اما مهمترین دشواری برایش وابستگی به خود و نفس خویش است. او از خدا می‌خواهد که او را نجات دهد، زیرا احساس می‌کند که در این ناخودآگاهی و سرگردانی دچار درماندگی شده است و نمی‌خواهد همچنان در چنبره‌ی خود باقی بماند.
گر من به هزار اهرمن مانم بازبه زانکه به نفس خویشتن مانم باز
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که در دنیای تاریکی و بدی قرار بگیرم، باز هم این وضعیت بهتر از آن است که خودم را فراموش کنم و به ذات واقعیام پشت کنم.
از من برهان مرا که درماندهاممگذار مرا که من به من مانم باز
هوش مصنوعی: مرا از مشکل و ناراحتی خود رها کن، چون در این شرایط درمانده و گیر کردهام. خواهش میکنم به حال خودم رهایم نکن.