شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زمان قبل از خلقت جهان و برپایی آسمانها اشاره میکند. او میگوید پیش از اینکه آسمانها بر روی زمین تشکیل شوند، در عالم روح و جان، موجودات برای پذیرایی از انسان و روح او آماده شده بودند و به او احترام گذاشتهاند.
زان پیش که نُه خیمهٔ افلاک زدندوین خیمه به گرد تودهٔ خاک زدند
هوش مصنوعی: قبل از اینکه نه خیمهٔ آسمانی برپا شود و این خیمه را در دور خاک ترتیب دهند، چیزی وجود نداشت.
در عالم جان برابرش بنشستندبر قصر قدم نوبت لولاک زدند
هوش مصنوعی: در دنیای روح و معنویت، همگان در برابر او قرار گرفتند و در دامان عظمتش، به احترام او بر زمین سجده کردند.