تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۱

آن بحر که موجش گهر انداز آیددر سینهٔ عاشقان به صد ناز آید
یک بار درآمد و مرا بیخود کرداین بار گمم کند اگر باز آید