شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان این موضوع می‌پردازند که انسان وقتی به عمق وجود خود می‌رسد، مانند دریا گوهری با ارزش در درونش دارد. اما ممکن است این گوهر در ظاهر تلخ و ناگوار به نظر برسد. در واقع، ارزش واقعی در درون است و نباید به ظواهر توجه کرد، زیرا اگر به عمق وجود خود برویم، می‌توانیم این گوهر را بیابیم.
چون بحر شدی گهر میانِ جان دارتلخست دهانت ز شکر هیچ مپرس
هوش مصنوعی: وقتی که به بزرگی دریا تبدیل شدهای، نگهداشتن گوهری در دل جانت دشوار است. زبانت از شیرینی چیزی نمیگوید، پس از چشیدن شکر، هیچ سوالی نپرس.
پس چون دریا، گوهرِ خود پنهان داراو بود دونده و دگر هیچ مپرس
هوش مصنوعی: همچنان که دریا جواهری را در دل خود پنهان کرده، او نیز باید به طور مخفیانه و آرام به حرکت بپردازد و از دیگران چیزی نپرسد.