تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۷۳

چون بدنامی به روزگاری افتدمرد آن نبود که نامداری افتد
گر دُر خواهی ز قعرِ دریا طلبیکان کَفْک بود که با کناری افتد