شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این اشعار به مفهوم عدم تمایز میان زمان‌های گذشته، حال و آینده اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که همه چیز در نهایت به یک حالت برمی‌گردد و از زمان و مکان جدا نیست. برای او و دیگران، ازل و ابد یکسان‌اند، چون ما قبل از ورود به این دنیا وجود نداشتیم و به دنبال آن نیز نمی‌توانیم به صورت واقعی برویم. در واقع، این شعر بر مفهوم وحدت وجود و پیوستگی زمان تأکید دارد.
هر جان که ز حکم مرکز دوران رفتمستقبل و حال و ماضیش یکسان رفت
هوش مصنوعی: هر انسانی که تحت تأثیر قدرت مرکز دوران قرار گیرد، آینده و حال و گذشتهاش به یک شکل میگذرد.
ما را ازل و ابد یکیست ای درویش!ما خود چو نیامدیم چون بتوان رفت
هوش مصنوعی: ما از آغاز تا پایان یکی هستیم، ای درویش! ما خودمان چون نتوانستیم بیاییم، چگونه میتوانیم برویم؟