شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: این چند بیت به مفهوم عمیق و اساسی وجود انسان اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دل و جان او وابسته به چیزهای دنیوی مثل آدم، حوا، زمین و آسمان نیستند. او از احساسات و عواطفی مانند عشق و صبر نیز آزرده است و به نوعی به بی‌معنایی و عجیب بودن زندگی اشاره می‌کند. به طور کلی، این ابیات تأکید بر جستجوی معانی فراتر از دنیای مادی و محدودیت‌های انسانی دارند.
دل را نه ز آدم و نه حواست نسبجان را نه زمین نه آسمان است طلب
هوش مصنوعی: دل تو وابسته به آدم و حوا نیست و نسبتی با زمین یا آسمان ندارد. دل تو در جستجوی چیزی فراتر از اینهاست.
نه زَهره که باد بگذرانم بر لبنه صبر که تن زنم، زهی کار عجب!
هوش مصنوعی: نه آنقدر جرات دارم که با باد سخن بگویم، و نه آنقدر صبر دارم که به سختیها تن دهم؛ چه کار عجیب و غریبی است!