شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند میخواهد که رازهای نهان و آشکار خود را به او نشان دهد. او اذعان میکند که عقل و دانش انسان به عمق وجود خداوند نمیرسد و از خدا میطلبد که درهای دلش را باز کند تا بتواند در زیبایی و عظمت او غوطهور شود.
یارب چه نهان چه آشکارا که تویینه عقل رسد نه علم آنجا که تویی
هوش مصنوعی: ای پروردگارا، تو هم در پنهان و هم در آشکارا حضور داری، در جایی که تو هستی، نه عقل به درک میرسد و نه علم میتواند آن را بشناسد.
آخر بگشای بر دل بسته دریتا غرقه شوم در آن تماشا که تویی
هوش مصنوعی: لطفاً درِ دل من را باز کن تا بتوانم به تماشای تو غرق شوم.