شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به مباحثه‌ای عمیق در مورد هویت و وجود می‌پردازد. شاعر از رابطه‌ای میان خود و دیگری صحبت می‌کند و از این می‌پرسد که دست کیست که میان او و دیگری قرار دارد. او به سردرگمی‌هایش در مورد هویت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌داند واقعاً کیست. این تردید و جستجو برای فهم خود، پرسش‌هایی را به وجود می‌آورد که او را به فریاد زدن وادار می‌کند.
جانا ز میانِ من و تو دست کراستگر شرح دهم چنین نمیآید راست
هوش مصنوعی: عزیزم، دست کسی میان من و توست و اگر بخواهم این موضوع را توضیح دهم، نمیتوانم به درستی بیان کنم.
گر من منم، از چه میندانم خود راور من نه منم اینهمه فریاد چراست
هوش مصنوعی: اگر من همان کسی هستم که هستم، پس چرا خود را نمیشناسم؟ و اگر من نیستم، پس این همه فریاد و ناله برای چیست؟