تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۲

بس سرکش را کز سر مویی کُشتمو آلوده نشد به خونِ کس انگشتم
وین کار عجب نگر که با جملهٔ خلقرویارویم نشسته پُشتاپُشتم