باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید
شمارهٔ ۱
ماییم که نیست غیر ما، اینْت کمال!
شمارهٔ ۲
چون ما به وجود خود هویدا باشیم
شمارهٔ ۳
ما را باشی بهْ که هوا را باشی
شمارهٔ ۴
عمرت که میان جان و تن گرداند
شمارهٔ ۵
با خویش همیشه عشقِ خود میبازیم
شمارهٔ ۶
از عالمِ بیچون به سکون باید شد
شمارهٔ ۷
ماییم که جز درگهِ ما درگه نیست
شمارهٔ ۸
ای آن که بلی گوی الست از مایی
شمارهٔ ۹
آن چیز کزو عالم و آدم بینم
شمارهٔ ۱۰
ماییم که با ما نبود هیچ روا
شمارهٔ ۱۱
با اینهمه اختلاف و تمییز که هست
شمارهٔ ۱۲
بس سرکش را کز سر مویی کُشتم
شمارهٔ ۱۳
گر هست دلی، ز عشق، دیوانه به است