شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به رابطه میان روح و بدن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عمر انسان می‌تواند در میان جان و تن بگذرد و ممکن است که فرد مانند قطره‌ای در بهشت (عدن) به سر برد. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که انسان همیشه در حال فرار از حقیقت خود است، در حالی که خداوند می‌خواهد او را مانند خود درک کند و به حقیقت وجودی‌اش هدایت کند.
عمرت که میان جان و تن گرداندیا قطرهٔ تو دُرِّ عدن گرداند
هوش مصنوعی: عمر تو بین روح و جسم در حال گردش است، و یا شاید به اندازهای ارزشمند باشی که به مانند گوهر بهشتی به شمار بیایی.
پیوسته تو میگریزی و حضرتِ ماخواهد که تو را چو خویشتن گرداند
هوش مصنوعی: تو همیشه از ما دوری میکنی، اما ما آرزو داریم که تو را مانند خودمان نزدیک کنیم و به خودمان بپیوندیم.