شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی جنون‌آمیز و بی‌خبری از دلایل و چرایی زندگی‌اش سخن می‌گوید. او به عنوان کسی که سال‌ها به در کوبیده و در انتظار فرصتی بوده، حالا که در باز شده و به دنیای بیرون قدم گذاشته، احساس رهایی و شگفتی دارد. شاعر نشان می‌دهد که باوجود تمام سال‌ها انتظار، اکنون از درون خود به دنیای جدیدی قدم می‌گذارد.
زین پیش دم از سر جنون می‌زده‌اموانگه قدم از چرا و چون می‌زده‌ام
هوش مصنوعی: قبل از این، به خاطر عشق و دیوانگی، فقط سخن میگفتم و حالا قدمهای من بر اساس سوالات و تردیدهایم صورت میگیرد.
عمری بزدم این در و چون بگشادندمن خود ز درون، در برون می‌زده‌ام
هوش مصنوعی: سال‌ها در اینجا ماندم و به در زدم، حالا که در باز شده، من از درون به بیرون میزنم.