شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تفکر و تردید درباره زندگی و خواسته‌هایش می‌پردازد. او می‌پرسد که تا چه زمانی به دنبال هوس‌ها و جاذبه‌های دنیوی خواهد بود و از نزدیکی‌اش به این جهان حسرت می‌خورد. این احساس نزدیک بودن به دنیا به او این احساس را می‌دهد که شاید باید به دنبال چیزی فراتر از این جهان باشد.
تا چند ز اندیشه به جان خواهم گشتتا کی ز هوس گرد جهان خواهم گشت
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که به فکر و اندیشه خود مشغولم و نمیدانم تا کِی باید به دنبال آرزوها و خواستههایم در دنیای فریبنده بچرخم.
از بس که درین جهان بدان نزدیکمگویی که ازین جهان در آن خواهم گشت
هوش مصنوعی: به خاطر نزدیکیام به این دنیا، احساس میکنم که میخواهم از این دنیا به دنیای دیگری بروم.