شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس عمیق و دردناک شاعر در مورد جدایی و هجران است. او اشاره می‌کند که با هر وصالی، غم‌هایش بیشتر می‌شود و دردهایش به امید درمان افزوده می‌گردد. همچنین، در این شعر به نوعی خودشناسی و تجربه‌های عمیق روحی اشاره شده که باعث افزایش روشنی و آگاهی‌اش می‌شود. در نهایت، این ابیات نشان‌دهنده ارتباط تنگاتنگ امید و درد در زندگی شاعر است.
چون وصل، غمم بر غمِ هجران بفزودبس درد که بر امید درمان بفزود
هوش مصنوعی: هنگامی که به محبوبم وصل شدم، غم من بر غم فراق افزود. به همین اندازه که درد و رنج من بر امید به درمان بیماریم افزود.
ازمعنی بینهایتم جان میکاستچون جمله یکی گشت مرا جان بفزود
هوش مصنوعی: از درک و معنای بیپایانم، جانم کم می‌شود؛ زیرا وقتی همه چیز یکی می‌شود، جانم افزوده می‌شود.