شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی عمیق از عشق و احساسات درونی است. شاعر از تغییر وجود خود به زیبایی و ارزشمندی یک لعل (جواهر) سخن می‌گوید و حالتی از شگفتی و شادی را توصیف می‌کند. او همچنین از شدت احساساتش می‌نویسد که دلش به قدری شاد شده که دیگر نمی‌تواند آرام بگیرد و این شادی را ناشی از عشق و زیبایی می‌داند.
چون سنگ وجود لعل شد کانم رادر میبینم قطرهٔ بارانم را
هوش مصنوعی: زمانی که وجود من همچون سنگ باارزش و باطراوت شده، میتوانم زیباییام را در قطرههای باران ببینم.
برخاست دلم چنان که ننشیند بازاز بس که فرو نشاندم جانم را
هوش مصنوعی: دل من به حدی شاد و شنگول شده که دیگر نخواهد آرام گرفت، چراکه به اندازه کافی عشق و احساساتم را در دل نهان کردهام.