شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او به آرامش درونی‌اش و حالاتی که از دلش می‌جوشد اشاره می‌کند. هرچند که در مسیر سلوک و خودشناسی پیش می‌رود، اما در حقیقت نه آغاز واقعی‌اش را می‌داند و نه پایانش را، از این رو سیر و سلوک را بی‌پایان احساس می‌کند.
آرام ز جانِ حاضرم میبینمجنبش ز دلِ مسافرم میبینم
هوش مصنوعی: من با آرامش از وجود خودم، حرکت و نشاط دلِ مسافر خود را مشاهده میکنم.
چندان که سلوک میکنم در دل خویشنه اولِ خود نه آخرم میبینم
هوش مصنوعی: هرچه بیشتر در درون خود سفر میکنم و به جستجوی عمیقتر میپردازم، نه نشانهای از آغاز خود را مییابم و نه از پایان.