شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از احساسات و تجربیات خود در زندگی و مذهب سخن می‌گوید. او نه تنها با سوختگی و درد آشناست، بلکه خامی و ناپختگی را نیز نمی‌پذیرد. در نظر او، زندگی پر از امید و ناامیدی است و احساس می‌کند که در میان دیگران محصور شده، در غیر این صورت می‌توانست از عدم آرامش خود فرار کند.
نه سوختگی شناسم و نه خامیدر مذهب من چه کام و چه ناکامی
هوش مصنوعی: در مذهب من نه به آتش سوزی و درد و رنج اعتقاد دارم و نه به بیتجربگی و ناتوانی؛ برای من هم کامیابی وجود دارد و هم ناکامی.
گویی که به صد کسم نگه میدارندورنه بپریدمی ز بیآرامی
هوش مصنوعی: انگار به خاطر دیگران مرا نگه داشتهاند، وگرنه از این آرامش نداشتن میپریدم.