تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۹۱

گاهی بیخود، بی سر و بی پا برویمگه بی همه اندر همه زیبا برویم
چندان که تو در خویش به عمری برویدر بی خویشی به یک نفس ما برویم