شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که عشق و شیدایی باعث می‌شود انسان دچار خودگمانی و توهم شود. شاعر می‌گوید که عاشق نباید خود را بالاتر از آنچه هست ببیند و به اشتباه تصور کند که در مسیر عشق مستقل و بی‌نیاز است. این عشق به او این توهم را می‌دهد که خود را در مقام است می‌پندارد.
دل از می عشق مست میپنداریجان شیفتهٔ الست میپنداری
هوش مصنوعی: دلتان را از بادهٔ عشق سیراب میدانید و جانتان را آنچنان بهخود مشغول مییابید که گویی همیشه وجود داشتهاید.
تو نیستی و بلای تو در ره عشقآنست که خویش، هست میپنداری
هوش مصنوعی: تو در میان عشق نیستی، اما درد و رنجی که وجودت بر دل عاشق گذاشته، باعث شده خود را موجودی در این راه تصور کنی.