شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این است که نمی‌توان به درستی درباره وجود و عدم چیزی سخن گفت، زیرا هر چیزی نیازمند سر و بنیاد است. در واقع، اگر انسان در فقر و بی‌نیازی خود را گم کند، در آن حالت نمی‌تواند درباره نیازها و وابستگی‌های خود صحبت کند. این اشعار به مفهوم فقر روحی و عدم وابستگی به دنیا اشاره دارد.
با درویشان، «کن و مکن» نتوان گفتجز از عدمِ بی سر و بن نتوان گفت
هوش مصنوعی: با درویشان نمی‌توان از کارها و ناآگاهیها سخن گفت، زیرا تنها از وجودی خالی و بدون تکیهگاه میتوان چیزی را بیان کرد.
گر در فقری، زخود فنا گرد وبدانکدر فقر ز ما و من سخن نتوان گفت
هوش مصنوعی: اگر در فقر به سر میبری، از خودت چشمپوشی کن، زیرا در فقر نمی‌توان درباره ما و من صحبت کرد.