شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع درد و غم و ناامیدی اشاره دارد. شاعر از وضعیت نابه‌سامان خود می‌گوید و از اینکه چقدر باید به غم و ناراحتی ادامه دهد. او به همه تلخی‌ها و زحمت‌هایش اشاره کرده و از بی‌حاصل بودن تلاش‌هایش و وضعیت خالی و تهی‌اش سخن می‌گوید. در نهایت، پرسش‌هایی درباره‌ی استمرار این وضعیت و نیاز به تغییر مطرح می‌کند.
تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریمزهری به گمان چند به جُلّاب خوریم
هوش مصنوعی: تا کی باید نگران یک قطرهٔ اشک و غم باشیم، در حالی که ممکن است به اشتباه زهر را به عنوان شکر بپنداریم و بچشیم؟
پنداری را وجود میپنداریمتا چند ز کوزهٔ تهی آب خوریم
هوش مصنوعی: ما گمان میکنیم وجودی داریم، اما تا چه زمانی باید از ظرف خالی آب بنوشیم؟