شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از حالت خونسردی و بی‌تفاوتی خود نسبت به افتخار و عیب‌جویی صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که در حین نگاه کردن به کارهایش، احساس می‌کند که مانند یک خیال یا تصویر ذهنی است. به نوعی، او از واقعیت فرار کرده و به جهانی دیگر می‌رسد که در آن خبری از فخر و ننگ نیست.
نه فخر ز سرفرازیم میآیدنه عار ز حیله سازیم میآید
هوش مصنوعی: نه این که از برتری خود به خود بالیدگی حاصل میکنیم و نه از خدعه و نیرنگی که داریم، شرمنده میشویم.
چندان که به سِرِّ کار در مینگرممانند خیال بازیم میآید
هوش مصنوعی: هرچه بیشتر به راز و حقیقت موضوع نگاه میکنم، به نظرم می‌رسد که مانند یک خیال و رؤیا است.