شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تجربه‌ی ناامیدی و بیهودگی نویسنده است. او توضیح می‌دهد که چگونه به این حالت افتاده، چرا که در میانهٔ روشنایی و امید (خورشید) خود را در سایه‌ای از ناامیدی می‌بیند و ناگهان درگیر این حالت می‌شود. در واقع، او به توصیف وضعیت روحی خود می‌پردازد که به طور ناگهانی و نامنتظر به آن دچار شده است.
این بیخودیی که من در آن افتادمشرحش بدهم که از چسان افتادم
هوش مصنوعی: من به یک حالت بیخودی و گیجی دچار شدم و حالا میخواهم توضیح دهم که چگونه به این وضعیت رسیدم.
خورشید بتافت سایه دیدم خود رابرخاستم و در آن میان افتادم
هوش مصنوعی: خورشید تابید و سایهام را دیدم. از جایی که بودم بلند شدم و در آن حال، به زمین افتادم.