شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به خودداوری و سنجش خویشتن می‌پردازد و از احساس عمیق خود نسبت به معشوق می‌گوید. او اعلام می‌کند که به خاطر عشقش از هر بخش از وجودش می‌نالد و در عین حال ابراز می‌کند که برابری با معشوق برایش ناممکن است و به همین خاطر خود را با خاک راهش (یعنی در برابر او) برابر می‌سازد.
با هستی خویش داوری خواهم کردوز هر موئی نوحهگری خواهم کرد
هوش مصنوعی: من با وجود خود قضاوت میکنم و از هر تار مویی، مرثیهسرایی خواهم کرد.
چون با تو محالست برابر بودنبا خاک رهت برابری خواهم کرد
هوش مصنوعی: وقتی نمیتوانم با تو برابری کنم، با خاکی که زیر پای توست برابری میکنم.