شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تجربه‌ی فنا و نیستی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید وقتی به نابودی خود پی برد، دیگری به او وعده می‌دهد که با وجود این فنا، هستی زیادی به او خواهد بخشید. به بیان دیگر، از طریق درک نیستی می‌توان به بقای واقعی و معانی عمیق‌تری از وجود دست یافت.
گفتم: ز فناء خود چنانم که مپرسگفتا:به بقائیت رسانم که مپرس
هوش مصنوعی: گفتم: از نابودی خود خبر نده که حال من چگونه است. او در پاسخ گفت: نگران نباش، من تو را به جاودانگی و بقا میرسانم.
یعنی چو به نیستی بدیدی خود راچندان هستی بر تو فشانم که مپرس
هوش مصنوعی: وقتی که خود را در نبود و عدم ببینی، آنچنان وجود و هستی به تو عطا میکنم که دیگر نپرسید.